Author Archives: Ji42

เหม่อ… มองฟ้า น้ำตาหลั่งไหล
เจ็บเพียงไหน หัวใจขมขื่นเศร้าหมอง
เมฆวาววับสีทอง ลอยท่องฟ้าสีคราม
โดนลมพัด ลอยตามยิ่งห่างไป Continue reading →

เหยียบย่างบนปุยหิมะ ต้านละอองที่ต้องกาย

จันทรา เลือนหาย เงากระบี่พร่างพราย วับวาว Continue reading →

พายุวน ฝนพรำ น้ำนอง กลางฟ้าร้อง เสียงก้องดวงใจ

เขาบุกไป ดูคล้ายมังกรเที่ยวท่องพสุธา Continue reading →

น้ำตาหยดร่วงไป หัวใจแหลกไร้ดี
เมฆต่ำฉันระกำเหลือที่ ชีวีแหลกสลาย

Continue reading →

ดวงดาวที่พราวฟ้า สวยสดนักหนาพาใจให้เผลอ

ประกายนั้นวาววาม ดั่งน้ำบนแก้มเธอ ชวนให้พี่เพ้อ ชวนให้พี่เผลอ

รอวันสักวันหนา จะกลับมาหาเคียงคู่เธอ

เอาอกพี่รองรับ ใจซับน้ำตาเธอ ให้สมที่เจอหน้ากัน Continue reading →

แม้วันวานผ่านล่องดังท่องฟ้า
รักเจิดจ้าแจ่มดวงใจไม่แปรผัน
อยากจะเพิ่มอยากจะเติมความสัมพันธ์
อยากจะกลั่นรักไหลจากใจริน Continue reading →

ฝนพร่างพรม ยืนสั่นด้วยลมเหน็บหนาว
เหลือบเหลียวมองดูผู้อื่นเขา ใครไม่เหมือนเรา มีคนเฝ้าคอยหา

Continue reading →

เมื่อก่อนบ้านเราใกล้กัน เธอกับตัวฉันทุกวันเที่ยวเล่นไม่เคยเว้นว่าง
สองเราร่วมทาง
ไปโรงเรียน พากเพียรด้วยกัน ทุกๆวันเธอกับตัวฉันมั่นหวัง
เราสองคนผ่านเลยพ้นวัย สู้โลกกว้างใหญ่จริงจัง
จะจูงมือยึดถือพลังเพื่อสร้างอนาคตไกล

Continue reading →