แดดบ่ายวันหยุดนี้มันแรงดีจริงๆ นอกจากแดดแรงแล้ว ยังร้อน และไม่มีลูกค้าสักราย สภาพที่เหมือนตกงานอย่างนี้ ทำให้ตาแก่อย่างผมมีเวลามานั่งเขียนบล็อกอีกครั้ง ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีกันแน่ เวลาที่ผ่านไปหลายปี กับงานที่หนักหนาเอาการ พาเอาสุขภาพดีๆของผมไปเสียมากมาย

เงียบสงบมาหลายวันแล้ว จากที่เคยมีลูกค้าวุ่นวาย แล้วเริ่มบางตาลง แล้วอยู่ๆก็เหมือนโดนปิดสวิทช์ ลูกค้าอันตรธานหายไปหมด มันมีผลให้เกิดความคิดสับสน เฝ้าแต่ถามตัวเองมันเกิดอะไรขึ้น คิดไปต่างๆนาๆ ว่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ล้วนคิดแต่เรื่องไม่ดี เรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจมากขึ้น ถนนที่มุ่งเข้าร้านดูว่างเปล่า ไม่มีวี่แววผู้คนที่แค่จะเดินทางผ่านมาให้พอได้หวังบ้าง แต่ละวัน ได้ยินแต่เพื่อนฝูง คนรู้จักจากที่ต่างๆ บ่นถึงสถานการณ์ที่ย่ำแย่ ดิ้นรนหากินแทบไม่พอกิน ให้ใจยิ่งหดหู่หนักขึ้น

วันนี้ออกไปหาซื้อเก้าอี้ตัวใหม่ แต่ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะสบายหรืออยากให้ดูเลิศหรูอลังการแต่อย่างใด ที่จำเป็นต้องไปซื้อเก้าอี้ขนาดนี้มานั่งก็เพราะ เก้าอี้ที่ใช้นั่งทำงานมันไม่สามารถรับภาระน้ำหนักจากตัวผมได้อีกต่อไป เสียชีวิตไปแล้วเป็นตัวที่สอง ครั้งนี้ก็เลยจำใจต้องคว้าเอาเก้าอี้ขนาดใหญ่มานั่ง

การเขียนบล็อกเป็นเรื่องสนุกสนานที่ชอบทำอย่างมาก ช่วงหนึ่งเขียนบล็อกลงใน wordpress แทบทุกวันเป็นเวลาร่วมปี แต่การเขียนบล็อกมันต้องมีเวลา มีแนวคิด และมีรูปแบบ ไอ้การที่จะเขียนอะไรต่ออะไรไร้สาระ เรื่อยเปื่อย