Category Archives: ชีวิตและผู้คน

วันนี้มานั่งร้อนอยู่ที่ร้าน รู้ก็รู้ว่าไม่มีลูกค้าแน่ๆ เพราะเด็กๆพากันกลับบ้านกันไปหมด เงียบยังกับมหาวิทยาลัยผีสิงมาตั้งแต่เมื่อวาน แต่ที่ต้องมาเปิดร้านก็เพราะไม่รู้จะไปไหน อยู่บ้านก็ร้อนกว่า แถมไม่มีเน็ตใช้ ก็เลยหอบสังขารแก่ๆ มาเปิดร้านนั่งร้อนมันอยู่ตรงนี้

ครั้งแรกตั้งใจจะทำเวบไว้เขียนอะไรแบบเรื่อยเปื่อย แต่ยิ่งเขียนนานวันเข้า เริ่มรู้สึกว่าเวบมันเข้ายาก ที่รู้สึกไม่ใช่เพราะตัวเองเข้ายาก แต่เป็นเพราะมีคนบ่นกรอก Twitter มาว่าเข้ายากเสียจริงๆ ไหนๆก็ไหนๆ เลยหาโดเมนเนมแบบให้เข้าง่ายๆ หลังจากงมหามาเป็นวัน ในที่สุดก็ไม่ได้ เพราะที่ถูกใจมันก็พิมพ์ยาก ไอ้ที่พิมพ์ง่ายๆ มันก็ไม่ค่อยถูกใจ จนเมื่อวันที่เพื่อนแวะมาเยี่ยม

เมื่อตอนเด็กๆ ไม่ค่อยจะได้ไปไหน ไม่ว่าทางใกล้หรือทางไกล ตอนนั้นก็ใฝ่ฝันเหลือเกินว่าจะได้เดินทาง อยากไปที่ต่างๆ อยากไปเที่ยว อยากไปที่ที่ไม่เคยไป เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น แต่เมื่อเวลาเริ่มผ่านไป โตขึ้นมาก็พบว่าชีวิตตัวเองถูกผูกติดอยู่กับการเดินทาง ทั้งงานทั้งเรื่องส่วนตัว ล้วนแต่บีบบังคับให้ต้องเดินทางอย่างมากมายมหาศาล

หยุดงานมาตั้งแต่วันพฤหัสบดี จนถึงวันนี้ก็ 6 วันเข้าไปแล้ว หยุดงานทีละ 7-8 วัน ดูไม่ค่อยปกติสำหรับคนทั่วไปนัก แม้กระทั่งตัวเองก็ดูไม่ปกติเท่าไร เพราะปกติจะไม่หยุดเลย แต่คราวนี้มันไม่ไหวเอาจริงๆ การทำงานแบบไม่มีวันหยุดเลยเป็นเวลาแรมปีอย่างนี้ มันบั่นทอนสุขภาพจิตเอาอย่างมาก เรียกว่าใครผ่านไปมา หรือพูดอะไร เป็นไม่เข้าหูเข้าตาไปหมด เลยบอกตัวเองว่า ต้องหยุดพักบ้างแล้ว ขืนอยู่เป็นหมาบ้าต่อไป คงได้งับหน้าแข้งลูกค้าเข้าสักวันจนได้

  ทำงานแบบไม่ได้หยุดมาถึง 7 เดือน นอกจากจะไม่ได้หยุดแล้ว ยังไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น แต่ละวันที่ผ่านมา ใช้เวลาหมดไปกับการทำงานเพียงอย่างเดียว จนเริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว ไม่เอาแล้ว อยากหยุดเสียเหลือเกิน

วันกำลังจะสิ้นสุดลง เรื่องราวต่างๆ ที่ก่อเกิดมาตั้งแต่เริ่มเช้ากำลังดำเนินมาถึงจุดที่ต้องหยุดลง แม้เป็นเพียงชั่วคราว จนกว่าแสงอาทิตย์จะเริ่มสาดส่องท้องฟ้าอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ดวงตะวันกำลังจะจากฟ้า ทิ้งภาพที่ประทับใจไว้ให้ผู้พบเห็นได้ซึมซับความรู้สึกที่แสนงดงามไว้

  แดดบ่ายวันหยุดนี้มันแรงดีจริงๆ นอกจากแดดแรงแล้ว ยังร้อน และไม่มีลูกค้าสักราย สภาพที่เหมือนตกงานอย่างนี้ ทำให้ตาแก่อย่างผมมีเวลามานั่งเขียนบล็อกอีกครั้ง ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีกันแน่ เวลาที่ผ่านไปหลายปี กับงานที่หนักหนาเอาการ พาเอาสุขภาพดีๆของผมไปเสียมากมาย

เงียบสงบมาหลายวันแล้ว จากที่เคยมีลูกค้าวุ่นวาย แล้วเริ่มบางตาลง แล้วอยู่ๆก็เหมือนโดนปิดสวิทช์ ลูกค้าอันตรธานหายไปหมด มันมีผลให้เกิดความคิดสับสน เฝ้าแต่ถามตัวเองมันเกิดอะไรขึ้น คิดไปต่างๆนาๆ ว่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ล้วนคิดแต่เรื่องไม่ดี เรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจมากขึ้น ถนนที่มุ่งเข้าร้านดูว่างเปล่า ไม่มีวี่แววผู้คนที่แค่จะเดินทางผ่านมาให้พอได้หวังบ้าง แต่ละวัน ได้ยินแต่เพื่อนฝูง คนรู้จักจากที่ต่างๆ บ่นถึงสถานการณ์ที่ย่ำแย่ ดิ้นรนหากินแทบไม่พอกิน ให้ใจยิ่งหดหู่หนักขึ้น