พรุ่งนี้ผมก็ต้องเดินทางเข้ากรุงเทพฯอีกแล้ว แฟนๆตาแก่คนนี้คงจำได้ เมื่อหกเจ็ดปีก่อน ผมเคยเขียนเรื่องเข้ากรุงให้อ่านกัน คราวนั้นวุ่นวายขายกะปิมาก แถมยังอยู่นานเสียอีกด้วย คราวนี้จะวุ่นวายหรือไม่ยังไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ๆ คงต้องอยู่เป็นสิบวันล่ะครับ อย่างที่รู้กันดีว่า ตาแก่คนนี้เกลียดการเข้ากรุงเทพฯอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งๆที่ทั้งเกิดทั้งโตในกรุง แต่ถึงวันนี้ การจะเอาผมกลับเข้าไปอยู่ในกรุงเทพฯเหมือนเมื่อก่อน คงต้องต่อยกันสักยกสองยกล่ะครับ

สามสี่วันที่ผ่านมา อากาศร้อนแบบไม่น่าให้อภัย นี่มันเพิ่งจะเข้าเดือนมีนา แต่มันตั้งหน้าตั้งตาร้อน ยังกับกลางเดือนเมษา ช่วงกลางวันผมแทบไม่อยู่ในร้าน ออกมานั่งใต้ต้นตะขบหลังร้านของผม ที่ตอนนี้มันแผ่กิ่งก้านร่มใบแทบจะคลุมหลังคาผมไปครึ่งร้านได้ ปีนี้ก็คงได้มันอีกเหมือนเดิม ที่เป็นเหมือนเครื่องปรับอากาศ ที่ทำให้ตาแก่คนนี้ดำรงชีวิตอยู่อย่างไม่ทุกขเวทนามากนัก

เคยมีความรู้สึกว่า เรื่องราวต่างๆ มันใกล้จบลงแล้วไหม ที่มันเป็นเพียงความรู้สึก ไม่ใช่มาจากข้อเท็จจริง แค่รู้สึกได้ ชีวิตคนเรา บางเรื่องก็ไม่อาจอธิบายด้วยเหตุผล บางเรื่องก็ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูด มันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกเท่านั้น

เมื่อ 6-7 ปีที่แล้ว เป็นช่วงที่ผมขยันเขียนเรื่องราวต่างๆ ลงในบล็อก เขียนทุกวันๆ ละหลายเรื่อง แต่ก็อยู่กันคนละบล็อก เพราะเป็นเรื่องราวคนละแบบ ทำให้ผมมีบล็อกที่เขียนไว้อยู่หลายที่ ทั้งบน Spaces WordPress Blogspot Blogsome ฯลฯ อยู่ให้ทั่วไปหมด แถมเขียนเรื่องราวคนละแบบ ตั้งแต่การทำกับข้าว ไปจนดิจิตอลเทคโนโลยี

ผมทิ้งร้างห่างหายไปจากการเขียนบล็อกไปเป็นหลายปี แวะมาเขียนบ้างก็นานๆสักเรื่อง แถมยังนานจริงๆ นานจนหลายคนสงสัยว่า ตกลงอีตาแก่คนนี้ยังมีชีวิตอยู่จริงหรือเปล่า